05-02-2014 - admin

DE BEVALLING; OERKRETEN & MEGA OMG

Terug van weggeweest: mijn columns!
En we trappen af met een speciale, over ‘de bevalling’.

Foto 1Hoogzwangere mediastilte
Na de zoveelste column over ‘de laatste loodjes’ besloot ik dat het tijd was een pauze in te lassen. Een korte mediastilte, er was immers weinig te melden, bovendien zorgde het voor wat welkome rust tijdens de final – hoogzwangere – countdown.

Welkom Yasmine
En maar goed ook, want die weekjes rust bleken de stilte voor de storm. Op 3 december – één dag voor mijn due date en twee voor het échte heerlijke avondje – kwam ons prinsesje, Yasmine Olivia Mira Bachri, om half acht ’s ochtends ons leventje verrijken.

Serie-avondje met een twist
Een vlotte bevalling, die me achteraf best meeviel. Na samen met mijn vriend de midseason finale van The Walking Dead te hebben gekeken, kreeg ik ‘krampen’. Toch maar even op bed gaan liggen… The Walking Dead hadden even rust, maar mijn ‘krampen’ hielden nog twee uur aan. Dus een telefoontje naar het ziekenhuis; of we langs wilden komen, want op afstand konden ze er weinig over zeggen..

Nightrider
Lenzen in, make-up touch up, haren gestyled, taxi gebeld (zo gaat dat in hartje Amsterdam, zonder auto), het welbekende koffertje ingeladen (Famous last words: “die Maxi-Cosi hoeft nu toch niet.. we gaan alleen even voor controle”) en om 01.00u ’s nachts op naar het Sint Lucas Andreas. En hoewel ik meende binnen een half uur buiten te staan, was de conclusie op het ziekenhuis anders. “Ga je mee naar de verloskamer?”, vroeg de verloskundige na een korte check up. An offer I couldn’t refuse..

Oerkrachten én -kreten
Van 3.00u ’s nachts tot 7.30u ’s ochtends was het daar overleven en greep ik terug op mijn oerkrachten. Vriendlief hield zich, zoals afgesproken, afzijdig en ik bleef, zoals ik me had voorgenomen, voorbeeldig. Geen gevloek, gescheld en getier, al kwamen er richting het einde wel enkele oerkreten naar boven, waarvan ik niet wist dat ik ze in me had.

Foto 2

Puff Mommy
Zeker drie uur lang bevond ik me in een totaal andere dimensie. Bij elke wee intense, nooit eerder ervaren, onbeschrijflijke pijn. Alles ging aan me voorbij. Wat er gezegd werd, wie er in de kamer waren, ik had geen flauw benul. Together alone. Een tijdlang stond ik onder de douche om te ontspannen, om vervolgens kletsnat en naakt op het ziekenhuisbed te kruipen (zonde van die gloednieuwe paisley pyjama). Geen idee wie me daar allemaal zo heeft zien liggen; ik was enkel op mijn eigen manier (want nooit één zwangerschapscursus gevolgd) me een weg door de weeën aan het puffen…

OMG-momentje
..“OMG”, was het eerste wat ik uit kon brengen toen kleine Yasmine om 07.36u de verloskamer eer aan deed en zacht op mijn borst werd gelegd. Two hearts, one beat. Na negen maanden afwachten, verheugen, uitkijken en voorbereiden, was daar dan toch echt ons eigen prachtige, kerngezonde baby’tje. ‘Opeens’ was ik moeder, al drong dat op dat moment (en nog steeds) niet echt door.

Champagneontbijt
Beschuit met muisjes én champagne werden de verloskamer binnen gereden en ik werd vriendelijk verzocht onder de douche te ‘springen’, zodat we naar huis konden (“Wat? Zo snel?”). Enfin, post pregnancy ensemble (skinny jeans, peplum top en, welja, al een voorzichtig hakje) aan en Yasmine in haar eerste berenpakje gehesen. First step on the catwalk of life. En zo stapten we om half tien ’s ochtends opgewekt de morning rider in, terug naar huis. Alsof er niets gebeurd was, maar dan met z’n drietjes…the miracle of life; 1+1=3.

Over hoe het moederschap me vergaat, die enorme roze wolk (ahum!), het leed dat borstvoeding geven heet (sorry Gisele), terug in shape komen, geflopte kraamcadeaus en mijn post pregnancy garderobe lees je in mijn komende columns.

(Eerder geplaatst op NSMBL)

Pin on PinterestShare on FacebookTweet about this on Twitter

All rights reserved